Prvu titulu šampiona Evrope Jugoslaviji je donela ekipa Bosne, 4. aprila 1979. godine. U francuskom Grenoblu su u finalu savladali Emerson iz Italije 96:93. Generacija koju je trenirao Bogdan Tanjević, a predvodili su je Žarko Varajić, Ratko Radovanović, Boro Vučević, Svetislav Pešić, Predrag Benaček doneli su najveći klupski uspeh jugoslovenskoj košarci do tada. Naravno, najbolji igrač i predvodnik te generacije je bio Mirza Delibašić, čovek nakon čijeg dolaska u Sarajevo je i počelo stvaranje velikog tima.
Lična karta Ime i prezime: Mirza Delibašić Datum i mesto rođenja: 9. januar 1954. (Tuzla) Visina: 197 santimetara Pozicija: bek Klubovi: Sloboda (1968-1972), Bosna (1972-1980), Real Madrid (1980-1982)
Delibašić je rođen u Tuzli, kao pionir je bio prvak Bosne i Hercegovine u tenisu, ali je teniski reket ubrzo zamenio košarkaškom loptom. Od 1968. do 1972. godine branio je boje tuzlanske Slobode, da bi potom prešao u Bosnu. Za "studente" je odigrao preko 700 utakmica za deset sezona, postigao preko 20.000 poena i osvojio sve što je bilo moguće u to vreme. Postao prvak Evrope, osvojio dva nacionalna prvenstva i Kup takmičenje. Inostranu karijeru je započeo i završio u čuvenom Realu iz Madrida, gde ga smatraju jednim od najvećih igrača koji je nosio dres kraljevskog kluba.
Bio je jedan od najvažnijih igrača u zlatnoj generaciji reprezentacije Jugoslavije za koju je osvojio čak 10 medalja. Igrao je sa Kićanovićem, Dalipagićem, Slavnićem, Ćosićem... Ta generacija je sa svih velikih takmičenja donela zlatnu medalju.
Igračku karijeru je završio 1983. godine, sa nepunih 30 godina života. Oprobao se i kao trener, prvi je sedeo na klupi reprezentacije Bosne i Hercegovine, koju je doveo do osmog mesta na Evropskom prvenstvu 1993. godine, što joj je i danas najveći uspeh.
Preminuo je 8. decembra 2001. godine, nakon duge bolesti sa kojom nije mogao da izbori.
Njegovi igrački kvaliteti su bili ogromni, po današnjoj terminologiji bio je bek šuter, egzekutor koga je teško zaustaviti. Odlikovao ga je prelep i izuzetno precizan šut. Imao je odličan pregled igre, bio je pravi lider na terenu, a u svlačionici faktor koji je širio pozitivnu atmosferu i gradio timski duh.
Ono čime je kroz karijeru pridobio publiku cele države su bili njegovi ljudski kvaliteti. Bio je omiljen, ne samo kod navijača Bosne, već širom cele Jugoslavije. Na Olimpijskim igrama u Montrealu 1976. godine jedini nije prihvatio da uzme patike drugog proizvođača zbog novčane naknade, već je igrao u onima koje je nosio do tada. U Prvenstvu Jugoslavije je na jednoj utakmici Bosne i Partizana nakon sudijske greške došlo do tuče igrača na terenu, a Delibašić je po završetku svega toga izjavio da su i sudije sastavni deo igre i da čovek ima prava na grešku. Takvih primera o njegovom karakteru i ljudskoj veličini ima bezbroj, potvrđuju ih svi njegovi saigrači i savremenici koji su ga poznavali. Kažu da je takav bio oduvek, a i teniskom karijerom sa početka priče je prestao da se bavi zbog nepravde. Umesto njega je na neko prvenstvo otišao drugi dečak, čiji su roditelji imali "bolja poznanstva" i Mirza više nije želeo da igra tenis.
Nesuđeni tim mu je bio Partizan. Beogradski crno-beli su 'zagrizli' da ga dovedu iz Slobode, a sada postoji više verzija zbog čega do transfera nije došlo. Jedna je lokalpatriotska, po kojoj je Mirza želeo da ostane bliže porodici, a ona realnija je da moćnici u to vreme nisu dozvolili timu iz Beograda da se previše pojača, jer su u svojim redovima već imali Kićanovića i Dalipagića.
Španski novinari su ga prozvali El Monstruo (čudovište), što nikako nije odgovaralo njegovom karakteru, ali je bilo vezano za njegove igračke kvalitete i strah koji su njegovi čuvari imali od njega zbog nemoći da ga zaustave. U domaćim okvirima ostao je poznat kao Kinđe, jedan od najboljih košarkaša sa ovih prostora.
